Novi talas

 

Grad jednog od najvećih svjetskih kompozitora, Volfganga Amadeusa Mocarta, grad velike istorije, tako prisutne na svakom njegovom ćošku, iako se od Banje Luke nalazi nekoliko stotina kilomatara, sada je nadomak građanima Srpske.

 

Otvaranjem direktne avionske linije Banja Luka – Salcburg, čiji je prvi avion poletio u srijedu, 30. aprila, znači da možete za samo sat vreme biti u gradu, na aerodromu, sa koga postoje direkne avionske inije za sve važnije destinacije Evrope i svijeta.

 

Povratna karta u letjelicama austrijske kompanije „Autrodžet“ košta 209 evra, bez aerodromskih taksi, koje zavise od, na primjer, vremena polijetanja, ili od godišnjeg doba. Iako se radi o pozamašnoj sumi, koju mnogi radnici u Srpskoj mogu samo sanjati, Banja Luka iz vazduha, kao i Alpe, rijeke i jezera i na kraju sam Salcburg, čini se kao da nemaju cijenu i da se svaki evro ili marka potpuno isplate. Još ako pri tom sklopite dobar posao, pogodak je pun.

 

Slično mišljenje imala je delegacija Srpske, na čelu sa ministrom saobraćaja i veza, Nedeljkom Čubrilovićem, koja se u srijedu ujutru vinula sa Aerodroma Baja Luka, označivši tako početak nove avio-linije, od koje Srpska očekuje mnogo. To je potvrdio i sam ministar, presijecanjem vrpce na salcburškom aerodromu.

Okupljenim austrijskim, ali i domaćim novinarima koji su ga pratili, on je poručio da je otvaranje linije za Salcburg samo početak snažnije sadnje Srpske i ove austrijske, sjeverno – zapadne pokrajine. Dok putnici, prije svega privrednici, ne prepoznaju interes da lete za Banju Luku i obratno, kaže ministar, Vlada je odlučila da finansijski pomogne liniju, punih šet mjeseci. A, tada, ona bi već trebala biti samoodrživa.

 

- Sa austrijskom kompanijom planiramo mnoge vidove saradnje. U planu je otvaranje škole za pilote u Banjoj Luci, izgradnja hangara na Aerodromu u Mahovjanima, koje bi koristile i ostale kompanije, a pregovaramo i o otvaranju novih letova iz Banje Luke prema Tivtu i drugim destinacijama na Jadranskom moru – rekao je ministar Čubrilović.

 

Delegacija Srpske, koju su još činili ministar trgovine i turizma, Predrag Gluhaković, pomoćnik ministra privrede, Ljubomir Glamočić, te načelnici nekih opština, privrednici i predstavnici nekoliko medijskih kuća, upoznala se i sa Aerodromom Salcburg, nazvanom upavo po velikanu Mocartu. Naizgled malo zdanje, daleko od onog Frakfurtstskog ili Londonskog, ali sa velikim rezultatima. Godišnje preko njega pređe oko dva miliona putnika, od kojih je više od pola linijskih. Leži na 178 hektara zemljišta, četiri kilometra od strogog centra grada, u kome živi oko 150 hiljada stanovnika.

 

Sa zaposlenih 230, radnika, aerodrom opslužuje regiju od oko pola milona stanovnika, nastranjenih na 120 kilomatara kvadratnih. Najviše putnika je iz Velike Britanije, čak 30 odsto, 20 odsto iz susjedne Njemačke, a 15 odsto iz Skandivanije. Pet je odsto Rusa, a ostali dolaze iz cijelog svijeta. U špici sezone zna ih proći i po 25.000 dnevno. Poređenja radi, preko Aerodroma Banja Luka, prođe ih oko 5.000, ali godišnje.

 

Iako je ekonomska strana na prvom mjestu, briga o sugrađanima nije zapostavljena. Da se ne bi ometao miran san, aerodrom radi samo do 23 sata, a dužina piste od 2,8 kilometara daje mogućnost za polijetanje samo malih i sredih aviona. Onim velikim, koji stvaraju ogromnu buku, u Salcburgu nije mjesto.

Prisutni su sve ovo mogli slušati uz pokoju čašicu šampanjca, ili legendarnog austrijskog piva, „Štigl“ poznatog po tome što se godišnje popije u stotinama hiljada litara, ali ga nema na tržištu. Naime, pivara koja je počela sa radom davne 1429. godine, kako bi u Austriji rekli „prije nego je otkrivena Amerika“, proizvodi ga samo za zvanice, one odabrane.

 

Ipak, početak leta nije obećavao mnogo. Granična policija BiH, iako je znala da se radi o najavljenoj delegaciji, na Aerodromu Banja Luka, primjenila je oštre mjere kontrole, pa su pojedini članovi ostali i bez kaiša u hlačama, a iz džepova se vadilo sve, čak i intimna higijenska sredstva. Međutim, raspoloženje putnika, naročito muškog dijela, brzo su popravile dvije prelijepe stjuardese, Marija i Suzan, sa porcijama doručka, čajem lii kafom, koju „Austrodžet“ svojim putnicima nudi besplatno, u skladu sa svojom poslovnom politikom.

Da je ova kompanija samo naizgled mala, delegaciju je uvjerio niko drugi do njen vlasnik, Gerhard Vimer, koji je sam vrhunski pilot. Ne sumnja u isplativost linije, jer, kako kaže, već sada postoji navala za rezervaciju karata prema najvećem gradu Srpske. Između ostalog, tome su doprinjeli i veliki reklamni bibordi i klasične reklame, koje je Vimer izlijepio po Salcburgu, ail i na autobusima gradskog prevoza, kao i na vozilima „Austrodžeta“.

 

Kompanija je i sama smještena na salcburškoma aerodromu, a od nekoliko odjeljenja smještenih u višespratnoj, velelepnoj zgradi, najviše oduševljena izazvao je centar za obuku pilota.

 

Naime, za 50 hiljada evra, u školi koja traje prosječno dvije godine, iz dana u dan obučavaju se budući linijski piloti, sposobni da odgovore svim izazovima savremenog letenja. Pored teorijskog obučavanja, ovi kadrovi obavezno prolaze i praktični dio obuke. Prije nego što znanje pokažu u avionu, dvosjedu ili četvorosjedu, kojima Vimer takođe raspolaže, budući letači, između ostalog, prolaze i simulatore letenja. Radi se malim kabinama, koje predstavljaju kopije kabina aviona, sa svom raspoloživom tehnikom. Kroz staklo se projektuju kompjuterske slike svih aerodroma u Evropi, a ocjenuju se simulacije slijetanja snalaženja u vazduhu ili polijetanja.

 

S obzirom na veliko gostoprimstvo, gostima je bilo mogućeno da i sami pokažu šta znaju. Zavidnu hrabrost i solidno znanje pokazao je gradonačelnik Banje Luke, Dragoljub Davidović, ali su se svi ipak složili da je daleko bolje da se drži svoje sadašje funkcije.

 

 

Prvi čovjek glavnog grada Srpske uvjeren je da će uspostavljanje drektne avio-linije doprinijeti višestrukoj saradnji Salcburga i Banje Luke prvenstveno u oblasti kulture, po kojoj se ovaj austrijski grad smatra ginantom.

Davidovića je, zajedno sa ostatkom delegacije, predsjednica pokrajine primila u dvorcu Kimzehof, građenom do 19. vijeka, u kome su do tada boravili tamošji crkveni veilkodostojnici, tadašnji i vjerski i politički gospodari cijele regije. Uživali su moć sve dok im veliki Napoleon, kao i milionima drugih, nije oduzeo sve. Božanstvena gradevina, sa velikim lukovima odajama, hodnicima, ipak je ostala do danas, kao rezidencija predsjednika.

 

- Želja mi je da sve države Balkana postanu članovi velike evropske familije. Rat koji je bio u Jugoslaviji najbolja nam je napomena da nikad ne dozvolimo da se sve to ponovi – poručila je Srpskoj Gabi Burgštaler, a potom izašla i na biciklu prosječnog kvaliteta, odvezla se kući, služeći kao primer svojim gradanima, ali i zadajući probleme ministrima iz Srpske, koji su morali odgovarati na pitanja kada će i oni, u novu zgradu Vlade doći takvim prevoznim sredstvom. Najsnalažljiviji ponovo je bio ministar Čubrilović, kratko odgovorivši da nema bicikl.

Puteševstvije naše delegacije nastavljeno je u dvorcu Mirabel, na prijemu kod Martina Ponoša, jednoga od pet člnova gradske Vlade, gdje su mnogi nagrađeni simboličnim poklonima, izraslim iz austrijske kulture i tradicije. Neizostavne su bile i tradicionalne „Mocartove kugle“, male čokoladne kuglice, brend ovog dijela Ausrije, napravjene po tradiciji dugoj nekoliko stotina godina.

 

Između ostalog, posjećen je i „hangar 7“ kompanije Red Bul koja se takode nalazi na aerodromu. U muzeju, oblika staklenog balona, mogu se vidjeti njihove letjelice, kao i bolidi kojima je ova ekipa nastupala u Formuli 1. Potom je uslijedio ručak u restorau “Ikarus”, na spratu, za koga kažu da je najskuplji u gradu.

 

 

Po završetku protokolarnog dijela posjete, delegacija se mogla na kratko upoznati sa Salcburgom, makar sa njegovim nastarijim dijelom, prepunim običaja, zanimljivih ljidi na ulicama prepunih turista, kao i sa kućom u kojoj je najveći dio života proveo i sam Mocart.

 

Sitni pokloni i suveniri, za uspomenu, momcima, muževima, djevojkama ili ženama, mogli su se najbrže kupiti u velikom trgovačkom cantru, „Europark“, u vlasništvu „Interšpara“. Cijene artikala, tek nešto veće nego u Banjoj Luci, uz nekoliko puta viši životni standard, nego kod nas, samo izoštravaju sliku Austrije i njene pokrajine Salcburg, kao zemlje blagostanja.

Iako se, i pored prisutnog umora, očigledno nikome nije vraćalo nazad, došlo je vrijeme za polazak u Srpsku. Pod krilima aviona, pod oblacima, a potom i pod tminom polako se gubio Salcburg i oko njega, još sniježne planine. Oko sat vremena kasnije kroz prozore, ukazala su se svjetla aerodroma u Mahovljani. Nakon pozdrava sa srdačnom posadom aviona, ponovo je uslijedio susret sa namrštenom Granicnom policijom BiH i još jedna kontrola istih pasoša, koje, usput rečeno, nije bilo prilikom ulaska na salcburški aerodrom.

 

Ipak, za sve one kojima ova slika Salcburga nije dovoljna da ga upoznaju, na raspolaganju su avioni „Austrodžeta“, koji će ih sa Banjalučkog aerodroma vinuti tri puta sedmično. Možda već ovog ljeta, tokom Evropskog prvenstva u fudbalu, koje zajedno organizuju Austrija i Švajcarska.

This entry was posted on Friday, May 2nd, 2008 at 3:03 pm and is filed under Putovanja. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.