e-Magazin za kulturu i društvena pitanja
Glumačka ikona Srbije, Velimir Bata Živojinović, odigrao je, bez sumnje, više filmskih uloga od bilo kojeg glumca u istoriji jugoslovenske kinematografije. Dobio je brojne nagrade i priznanja. Družio se sa Titom. Danas kaže da nije siguran da li mu se sve to isplatilo. Obično se za nekoga ko je uspio na filmu i uopšte u životu, kaže da je ušao na velika vrata. Bata Živojinović je u svijet umjetnosti, kako sam kaže, ušao kroz prozor.
Prva polovina XX vijeka izrodila je umjetnost stilizovanih pokreta, balet. Ova riječ označava i muzičko djelo gdje se koristi igračka tehnika kao glavni način izražavanja radnje. Stilizovani pokreti usavršavani su tokom vijekova i razvijeni u tačno određen sistem nazvan akademski balet.
Ovo je debitantski film reditelja Nebojše Radosavljevića koji se do sada proslavio radeći muzičke spotove. ’’Miloš Branković’’ je rađen u crno-beloj tehnici, a otvoreno govori o zločinu, nepovoljnim okolnostima, neispunjenim obećanjima… o svemu što nam se dešava danas i što će nam se dešavati ukoliko ozbiljno ne počnemo da nalazimo probleme u sebi i krenemo da ih rešavamo.
Piše: Branko Radaković
Vojislav Nanović je autor čija su dela skoro potpuno zaboravljena. Novije generacije i ne znaju za ovog nekada veoma kreativnog i inventivnog reditelja. Ovaj tekst ima za cilj da podstakne neke mlađe filmofile koji su bili lenji da kopaju po istoriji i vide neka dela koja nikada ne zastarevaju i koje zub vremena nikada neće izbrisati.
Piše: Branko Radaković
Kad tri mlada profesora istorije oforme trupu koja po banjolučkim klubovima svojim šalama uveseljava goste, i prozovu se “Atelje” “samostalnih” “dramskih” “umjetnika”, odmah je jasno da tu ne manjka šale na sopstveni račun. Ni na sve ostale moguće račune! Na njihovim nastupima možete saznati kako je propala reforma sve tri komunalne službe u BiH, ko se iz fudbalskog duela Srbija-Turska, na Kosovu 1389. direktno plasirao u Carstvo nebesko, po kojoj tarifi se naplaćuje osvećenje vodice, i zašto Halk nije ušao u izbor za super heroja Republike Srpske. Nedeljom u 14 i 30 na radiju Balkan su dobili termin za emisiju, pa će njihovo “stvaralaštvo” biti dostupno slušaocima.
Razgovor sa članovima “Ateljea” Duškom i Dubravkom (nedostajao je treći član Dario-Sire), obavljen je (uzkraće napade smijeha) u klubu Kastra, u kome najčešće nastupaju. (more…)
Miša Radivojević je jedan od retkih reditelja koji je ostao veran svojim korenima. Verovatno je danas jedini koji sa sobom nosi tragove onoga što se kod nas nekada zvalo crni talas. Mnogobrojni reditelji pomenutog filmskog pravca nisu najbolje komunicirali sa širom narodnom masom i medijima. Miša je, što je veoma interesantno, pokušavao da uspostavi frekvenciju između potpune alternative i komercijalnog filma, ali bez podilaženja ukusu gledaoca. U tome je uspeo, a ipak ostao i dalje originalan i nezavistan.
Piše: Branko Radaković, profesor likovne kulture u Baču (Srbija), bavi se različitim vrstama umjetničkog izraza
Široke narodne mase ga pamte po ulozi u filmu „Tito i ja“. I to mu je već toliko naporno, da je jednom izjavio: „Kada bih ubio petoro ljudi, u novinama sigurno bio naslov „Onaj mali debeli iz filma Tito i ja ubio petoro ljudi““. Vrijeme je da mu zapamtite ime: Dimitrije Vojnov, nekada jedan od najprepoznatljivijih filmskih kritičara Srbije, danas sve produktivniji scenarista. Na pitanja o glumačkoj karijeri je prestao da odgovara. Ali ostaje dovoljno tema za priču: kako je počeo i zašto je prestao da se bavi filmskom kritikom, njegov scenaristički debi filmom Mi nismo anđeli 3, aktuelno stanje srpskog filma…
Bila sam pod jakim utiskom kad sam pisala ovaj tekst nakon slušanja CD-a banjalučkog benda Sopot, te stoga upozoravam na mogućnost pretjerane upotrebe stilskog izražajnog sredstva HIPERBOLA. Upotrebu ove stilske figure ublažiću konstatacijom da Sopot na svom nastupu na Neofestu, koji se održao jula 2007. godine u Banjaluci, nije pokazao svoj maksimum. Međutim, nastupom u Getu, 02. 02. 2008. pokazali su da su definitivno bend vrijedan pažnje, i to ne samo na lokalnom prostoru.
Piše: Suzana Vukmir
You are currently browsing the archives for the Kultura category.
